طایفه مبارکی
طایفه مبارکی
مردم طایفه مبارکی در نواحی چانف، اسپکه، سرمیچ، هیچان، عیسی آباد و شهرستان های ایرانشهر، چابهار و نیک شهر پراکنده اند.
جد بزرگ مبارکی ها میر مبارک است که حدود 800 سال پیش به بلوچستان آمده است.
مبارکی ها سید هستند و به احترام جدشان میر مبارک فامیل مبارکی را برگزیده اند.( جد سی و هفتم مبارکی ها، حضرت علی(رض) میباشد که با توجه به نسل ها برای عده ای متفاوت است.)
میر مبارک، جد بزرگ مبارکی ها شخصی درویش بوده و فرزندانش نیز راه وی را ادامه داده و کراماتی را کسب نموده اند که در ادامه به طور مفصل به توضیح آن ها خواهیم پرداخت.
مبارکی ها از زمان میر اولیا خان دوم به مقام خانی و سرداری و ایجاد سلسله مراتبی از روابط ایلی که تامین کننده قدرت سیاسی و نظامی خان باشد، گرایش پیدا کردند.
بنابراین می توان گفت: مبارکی ها از زمان میر مبارک تا زمان میر اولیا خان دوم در انزوا بوده و درویش مسلک بوده اند، که انتخاب چانف که در واقع منطقه ای بسته و کوهستانی میباشد، موید این نظریه می باشد.
( در این مورد استثنایی وجود دارد، زیرا میر مراد فرزند میر مبارک، از جانب والی بم مامور وصول مالیات بلوچستان میشود که در ادامه به توضیح آن خواهیم پرداخت.
بعد از میر اولیا خان، فرزندش میر خیر محمد جانشین شد. میر خیر محمد اولین کسی بود که از پرداخت مالیات معاف گردید.
میر خیر محمد صاحب 3 فرزند به نام های سردار رستم خان، سرفراز خان و موسی خان گردید.
3 سردار مذکور خواهر زاده های سردار سعید خان حاکم بلوچستان بودند. وقتی که ایشان فضای چانف و آهوران را برای 3 خواهر زاده اش وسیع و مناسب ندید، حکومت اسپکه را به موسی خان، حکومت سرمیچ را به سرفراز خان محول کرد و سردار رستم خان جانشین پدر گردید و حکومت چلنف و آهوران را به دست گرفت.
اوج قدرت گیری مبارکی ها در زمان سردار عیسی خان میباشد. مردم دلایل زیادی را عامل موفقیت وی میدانند، اما مهمترین آنها ایمان به خدا در عمل و رفتار و همچنین وحدت و یکپارچگی بین برادران و مردم طایفه بوده اند که دست به دست هم داده و باعث شده اند که مبارکی ها یکه تاز بوده و در هیچ یک از جنگ هایشان شکست نخورند.
سردارعیسی خان مبارکی
طایفه مبارکی در کتاب بلوچستان و تمدن دیرینه آن
در این کتاب نوشته شده است که جهانگردان اروپایی و پژوهشگران ایرانی، هیچ کدام از طایفه ای به اسم مبارکی نام نبرده اند و بیشتر طوایف بزرگ زاده، بلیده، لاشاری، شیرانی و ناروئی را مورد بحث قرار داده اند. از این رو میتوان گفت: مبارکی طایفه جدیدی است که با نام مستقل در بلوچستان شکل گرفته است.
در پاسخ به این نظریه باید گفت که مبارکی ها قدمتشان به 800 سال میرسد. در زمان سردار عیسی خان مردم طایفه مبارکی، فامیل مبارکی را برگزیدند و قبل از آن مردم طایفه مبارکی فامیلشان برگرفته از منطقه حکومتی آنها یعنی چانف بود و فامیلشان چانپی بود. مثلاً مولف تاریخ کرمان از اولیا خان چانپی و احمد خان میر لاشاری نام برده و می نویسد: در سال1266 ه.ق در عهد ناصر الدین شاه، اولیا خان چانپی و احمد خان میر لاشاری به منظور تسخیر بلوچستان به راهنمایی احمد میرزا، مامور شاهزاده موید الدوله تهماسب میرزا پرداختند.
بنابراین جمله آقای افشار را باید چنین تصحیح کرد که طایفه مبارکی از طوایف قدیمی بلوچستان است و جدید بودن آن به علت تغییر نام از چانپی به مبارکی میباشد.
ایشان در کتاب نوشته اند که مبارکی ها از زمان نجابت خان بود که به مقام خانی و سرداری و ایجاد سلسله مراتبی از روابط ایلی که تامین کننده قدرت سیاسی و نظامی خان باشد، گرایش پیدا کردند. در پاسخ به این نوشته باید چنین گفت که در میان بزرگان طایفه مبارکی، شخصی به نام نجابت خان وجود نداشته و همانطور که گفتیم قدرت گیری مبارکی ها از زمان میر اولیا خان دوم بوده است.
طوایف وصلتکار
طوایف بلیده، شیرانی و میر لاشاری و ملك زهي طوایف وصلتکار طایفه مبارکی هستند.
اولین وصلت طایفه مبارکی با طوایف مذکور، با بلیده ای ها میباشد که در زمان میر اولیا خان دوم صورت گرفته است. در زمان میر خیر محمد اولین وصلت با شیرانی ها صورت گرفت و 3 فرزند میر خیر محمد 3 دختر مهیم خان میر لاشاری(حاکم لاشار) را به عقد خود در آوردند.
خدایا آنکه در تنهاترین تنهاییم تنهای تنهایم گذاشت تو در تنهاترین تنهاییم تنهای تنهایم مگذار.